zaterdag 26 januari 2013

Cause i'm the architect...

Hoe kies je een architect...

Wel iedereen raadde ons aan om toch een paar architecten te 'checken'. Niet voor de eerste de beste te gaan, referenties te vragen én deze ook te checken.

De eerste architect die we uitnodigden was er ééntje van wie we zijn kunsten leerden kennen via 'Mijn huis, mijn architect'. We vonden beiden de woning qua stijl dicht aansluiten bij wat we voor ogen hebben. Het was een architect met heel wat ervaring, had al zijn naam gemaakt, maar we hadden het gevoel dat hij zich niet meer hoefde te bewijzen en vrij standaard zou werken. We hadden niet het gevoel dat hij veel energie zou steken om echt heel veel rekening te houden met onze levensstijl, onze wensen, ons gezinssamenstelling en daar iets perfects voor te ontwerpen. Ons budget is niet heel hoog, maar is ook geen peulschil. We willen, zoals iedereen, er alles uithalen. (noot: deze was de goedkoopste)

Net als de eerste architect, was de tweede ook één van wie we een woning kenden en deze super vonden.  Opnieuw een avond uitgetrokken om eens kennis te maken. Bij deze architect hadden we net het omgekeerde gevoel. Het was een jong bedrijf dat hele originele dingen ontwerpt, maar daarbij gaan ze nogal 'the sky is the limit' te werk. Niets te duur, niets te gek...maar wij zitten nu eenmaal vast aan een maximum budget. Gezien we niet zo te vinden zijn voor alle dagen boterhammen met choco willen we ons daar echt aan houden, ook al betekent dat dat we niet altijd 100% ons zin kunnen doen bij 'den bouw'. Deze architect was de duurste en vond ook van zichzelf dat hij zijn prijs waard was, dus deze was niet bespreekbaar...

Eventjes wisten we niet wat doen. We reden rond in de nieuwe wijk in onze buurt, belden aan bij woningen die we mooi vonden en vroegen naar hun ervaringen met hun architect. Acht op de tien was niet tevreden. Vooral de opvolging van de werf bleek een hekel punt. De moed zakte ons een beetje in de schoenen.

En toen had een vriendin van ons een tip. Zij had samen gestudeerd met Saar Meganck van het bureau Dhooge-Meganck, welke ze samen met haar man David runt. Ze raadde ons aan om eens met hen contact op te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Saar kwam bij ons thuis en luisterde naar ons verhaal. Toen ze na 2 uur buiten stapte hadden we beiden een supergoed gevoel en was het al duidelijk. We kregen een offerte waarin we ons perfect kunnen vinden en spraken af om met hen in zee te gaan. Het was uiteindelijk een makkelijke beslissing, maar we beseffen ook wel dat we hiermee héél veel geluk hebben gehad.

Ondertussen hebben we een twee gesprek achter de rug, maar daarover later meer...

maandag 21 januari 2013

Compromis...compris?

In den ‘goeie’ ouwen tijd was een stevige handdruk en samen een goeie pint drinken al voldoende om den deal te bezegelen. Maar ja, in den ‘goeie’ ouwen tijd spraken de dieren nog…en ge ziet wat daarvan is gekomen..

Tegenwoordig gaat dat ietsje anders, behalve dan misschien de pint. Tegenwoordig moet alles op papier staan, geregistreerd staan, door de notaris zijn handen (lees ipad) gaan…het maakt het allemaal zo heftig. Ok, ik snap het wel, het is de bedoeling dat je door de compromis zekerheid hebt, dat je je geen minder zorgen hoeft te maken. Ik krijg er vooral het gevoel bij dat we met een ‘onbetrouwbaar’ persoon zaken doen, die we moeten in het oog houden en die onder alles zijn signatuur moet zetten voor we er ook maar een fractie van geloven. Nu ja, misschien denkt hij er omgekeerd ook zo over…

Maar goed, wat moet, dat moet, dus contacteerden we onze notaris. Een notaris lieve mensen, is iemand die je dan wél blindelings moet vertrouwen. Hij weet het beter, sowieso, geen discussie, geen ‘maarre’ of ‘misschien moeten we toch’, neen, luisteren en tekenen!
Ik krijg bij de notaris ook altijd het gevoel zoals bij een dokter of een tandarts, of een advocaat… Ik voel me op één of andere manier nederig… Volgens mij krijgen die mensen allemaal een speciale opleiding om er, tijdens de uren dan toch, serieus en intelligent, uit te zien. Die stralen dat gewoon uit….. ‘Luister naar mij gij onwetende …en zet hier uwen pol’. Humor is bij geldzaken NOT DONE…zo blijkt toch..

Gelukkig is de onze een soort ‘huisnotaris’, de notaris ‘van de familie’.. Handig. Onze man heeft er voor gezorgd dat de compromis perfect is, geen achterpoortjes, geen voordeuren, ergo, geen miserie. Dank u meneer le notaire. We zien elkaar binnen enkele weken/maanden terug, bij het verlijden van de akte…

http://www.notaris.be/verkopen-kopen-huren-lenen/kopen-en-verkopen/de-verkoopovereenkomst

vrijdag 18 januari 2013

De grondbeginselen


Eén van de eerste vereiste om te kunnen beginnen bouwen is natuurlijk over lapke grond beschikken. Niet evident. De meeste gronden die we te koop vonden waren ofwel te groot (ja ge moet nog iets over hebben om er nog een huis te kunnen opzetten ook hé), te klein (we willen net iets meer dan een garage met een dak), te recht, te schuin, te dit, te dat. Toegegeven, we zijn geen twee helden die het ene risico na het andere durven nemen, dus waarschijnlijk waren we iets te kritisch… 
One fine day reden we in onze eigenste wijk rond en vonden we een lapke dat wel kon dienen. Niet te groot, niet te klein, niet te ver, niet te duur (schrijf ik met een bedenkelijke frons op mijn gezicht.. alle grond is te duur!!!). Na wat heen en weer gebel/gemail met de immo, deden we een eerste bod…uiteraard véél te laag…of wat had je gedacht. Het tegenbod vonden wij te hoog en we lieten het betijen. Er zouden zich nog wel opportuniteiten aanbieden (maakten we onszelf wijs).
Enkele weken later, net voor de feestdagen, liepen we de ‘immoman’ op het lijf. Tussen de kalkoen en de ijstaart door vroeg hij of we nog geïnteresseerd waren. Bij ja, natuurlijk, maar niet tegen zo een hoge prijs… Hij raadde ons aan opnieuw een, ietwat hoger, bod te doen. Na wat bedenktijd (lees familiefeesten, veel spijs en drank…) deden we een bod….iets hoger dan het vorige, toch nog lager dan het tegenbod… Twee dagen later was ons bod aanvaard.
Hoera, tof, joepie, jeuj, plop (geluid van de bubbels)...aaah, …maarre…wat nu?

donderdag 17 januari 2013

Of hoe ik aan de titel van deze blog kwam...

I'll light the fire
You put the flowers in the vase
That you bought today

Staring at the fire
For hours and hours
While I listen to you
Play your love songs
All night long for me
Only for me

Come to me now
And rest your head for just five minutes
Everything is good
Such a cosy room
The windows are illuminated
By the sunshine through them
Fiery gems for you
Only for you

Our house is a very, very fine house
With two cats in the yard
Life used to be so hard
Now everything is easy
'Cause of you
And our la,la,la, la,la, la, la, la, la, la, la.....

Our house is a very, very fine house
With two cats in the yard
Life used to be so hard
Now everything is easy
'Cause of you
And Our
I'll light the fire
And you place the flowers in the jar
That you bought today


En voor zij die het niet kennen: http://www.youtube.com/watch?v=ymL6_e6hDgk