maandag 21 januari 2013

Compromis...compris?

In den ‘goeie’ ouwen tijd was een stevige handdruk en samen een goeie pint drinken al voldoende om den deal te bezegelen. Maar ja, in den ‘goeie’ ouwen tijd spraken de dieren nog…en ge ziet wat daarvan is gekomen..

Tegenwoordig gaat dat ietsje anders, behalve dan misschien de pint. Tegenwoordig moet alles op papier staan, geregistreerd staan, door de notaris zijn handen (lees ipad) gaan…het maakt het allemaal zo heftig. Ok, ik snap het wel, het is de bedoeling dat je door de compromis zekerheid hebt, dat je je geen minder zorgen hoeft te maken. Ik krijg er vooral het gevoel bij dat we met een ‘onbetrouwbaar’ persoon zaken doen, die we moeten in het oog houden en die onder alles zijn signatuur moet zetten voor we er ook maar een fractie van geloven. Nu ja, misschien denkt hij er omgekeerd ook zo over…

Maar goed, wat moet, dat moet, dus contacteerden we onze notaris. Een notaris lieve mensen, is iemand die je dan wél blindelings moet vertrouwen. Hij weet het beter, sowieso, geen discussie, geen ‘maarre’ of ‘misschien moeten we toch’, neen, luisteren en tekenen!
Ik krijg bij de notaris ook altijd het gevoel zoals bij een dokter of een tandarts, of een advocaat… Ik voel me op één of andere manier nederig… Volgens mij krijgen die mensen allemaal een speciale opleiding om er, tijdens de uren dan toch, serieus en intelligent, uit te zien. Die stralen dat gewoon uit….. ‘Luister naar mij gij onwetende …en zet hier uwen pol’. Humor is bij geldzaken NOT DONE…zo blijkt toch..

Gelukkig is de onze een soort ‘huisnotaris’, de notaris ‘van de familie’.. Handig. Onze man heeft er voor gezorgd dat de compromis perfect is, geen achterpoortjes, geen voordeuren, ergo, geen miserie. Dank u meneer le notaire. We zien elkaar binnen enkele weken/maanden terug, bij het verlijden van de akte…

http://www.notaris.be/verkopen-kopen-huren-lenen/kopen-en-verkopen/de-verkoopovereenkomst

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen